Apr
15
Filed Under (Uncategorized) by on 15-04-2011

Zij het een enigszins ongebruikelijk bestemming om te backpacken, zit ik nu in de UK. Douts had de mogelijkheid om twee weken vrij te nemen van werk en we wilden samen toch ook nog eventjes op pad. En waarom dan niet, als je de mogelijkheid hebt, meteen wat vrienden opzoeken? En dat kan allemaal in de UK!

Het opzoeken van de vrienden ging gepaard in het reizen in relatieve luxe. Na een paar maanden op budget te hebben geleefd hebben we het er allebei van genomen. En het ligt ons wel. De combinatie van vijf-sterren hotels, dure sushi restaurants, spa’s, jazzclubs en goede wijn geeft een goed en vol gevoel. Dat in combinatie met goede bediening (thanks Boldylocks!) en aardige mensen hebben het tot een goede twee weken gemaakt.

Overigens is de UK wat ons betreft een goede bestemming. Mooie natuur, mooie steden, mooie geschiedenis én, geheel niet onbelangrijk, een goede keuken! Want naast de sushi en de goede wijn zijn wij helemaal fan geworden van fish and chips, de verschillende pies, haggis, jelly spogs, en de warme chocolademelk mét marshmallows! We komen hier dus zeker terug. Alleen eerst weer even wat sparen om deze leefstijl vol te houden.

Het einde van deze twee weken UK betekent ook dat het er voor mij op zit. Over een paar uurtjes vertrekt het vliegtuig naar Nederland. Na 170 dagen uit een rugzak te hebben geleefd leven ben ik weer vanavond thuis. En dat maakt dit voorlopig ook mij laatste blog. Houd mijn flickr! pagina in de gaten voor mijn foto’s en mocht je meer willen weten: trakteer me op bier en bitterballen en waarschijnlijk begin ik dan vanzelf wel te vertellen!

P.S. Voor de mensen die het vol hebben weten te houden met mijn geweldige schrijfstijl: thanks!

Apr
05
Filed Under (Uncategorized) by on 05-04-2011

De laatste paar dagen is veel gebeurd. Ook veel onsamenhangends. Dus een kort blog: alles gaat goed en ik zit nu op het vliegveld van Delhi te wachten op mijn vlucht naar Londen. De rit hier naar toe was overigens wel lastig. Zoals jullie natuurlijk allemaal wisten was de afgelopen anderhalve maand het WK cricket (Nederland deed ook mee en werd kleurloos laatste). Nu wil het geval dat India al 28 jaar niet meer had gewonnen. Tot vanavond. En met mijn taxi die ongeveer een kwartier na de laatste bal van India vertrok zat ik vast in Delhi. De rit duurde uiteindelijk twee keer zo lang maar leverde wel leuke herinneringen op.

Voor de mensen die het willen weten: ik ben 15 april weer thuis. Het welkomstcomité wordt om 21.30 verwacht op Schiphol en zal uit moeten kijken naar een vlucht uit Edinbrugh.

Nog wat randomfoto’s:

Een Indiër met snor

Lotustempel

De politie kon de feestvierende menigte goed in bedwang houden

Mar
26
Filed Under (Reisverhalen) by on 26-03-2011

Ok, ik ben nu slechts 11 dagen in India en ik weet niet waar ik moet beginnen. Nog niet eerder heeft een land in zo’n korte tijd zoveel indruk op mij weten te maken. India is extreem. In alles. In kleuren, geuren, geluiden. Op zich is dat ook wel logisch met 1,1 miljard mensen, maar soms ook wel overdonderend.

En hoe hard ik ook kan proberen om uit te leggen wat hier allemaal gebeurt, en hoe mooi en verhelderend de foto’s op internet misschien zullen zijn, het is pas echt te snappen als je hier bent. Ik schreef het net ook al, maar zal het niet nalaten om het nog eens te doen: India is extreem.

In de laatste paar dagen heb ik veel gezien en gedaan: brandende en drijvende lijken in en rond de Ganges, alle kleuren van de regenboog over mijn lichaam met Holi, Hindu porno (Karma Sutra) bestudeerd in tempels en vergapen aan de Taj Mahal. Toch hebben deze dagen wel zijn impact gehad. Ik moet het doen met een t-shirt en twee broeken minder (ook die van jou Edwin, sorry), mijn zonnebril is permanent paars (misschioen nu toch maar een fatsoenlijke kopen Douts?), mijn polarisatiefilter is kapot en mijn beide voeten armen zitten onder de wondjes en schaafplekken.

Wat is er gebeurd? Holi en shit. Naar Holi keek ik al een tijdje uit. Holi is het festival van de kleuren. Dit betekent vijf dagen van feesten en voor de meeste Hindi (als ze echt gelovig zijn) een van de twee kansen per jaar om alcohol te drinken. En de kleuren zie je in alles. In de straten, in de versieringen, maar belangrijker: op de mensen. En dit alles gaat gepaard met het gooien van allerlei kleuren op alles en iedereen. Gekleed met de oudste en meest ranzige kleren die ik nog had en mijn camera bepakt in een plastic zak ging ik op pad. Wat een feest! Wat een mooie foto’s! Dat was alleen het einde van een broek, een t-shirt, en het begin van de paarse zonnebril.

Het einde van de andere broek (sorry Ed!) en de wondjes is een ander verhaal. Maar zonder het uitgebreid te vertellen: de dakpannen zijn hier toch niet gemaakt van koeienstront en om tot deze conclusie te komen zonder in het openlucht riool te stappen is niet voor mij weggelegd. Met een gescheurde broek en bebloede armen en benen ben ik zo snel mogelijk gaan douchen om enige infectie te voorkomen. En het lijkt te zijn gelukt. Op een klein onstoken wondje op mijn hand na: is alles ok. Ach, shit happens.

Mar
13
Filed Under (Uncategorized) by on 13-03-2011

Ruim vier maanden geleden begon ik samen met Douts aan wat mijn eerste trekking ooit zou zijn. Ik was altijd wat verbaasd over het woord trekking. Eigenlijk was het toch niet meer dan een fancy Engels woord voor wandelen? En is wandelen niet doelloos? Toch begon ik er met enige nieuwsgierigheid aan. Want waar was iedereen nou zo enthousiast over? En met mijn plannen voor Nepal in het achterhoofd wist ik wel dat ik dichtbij Everest wilde komen. En dat ik dat trekking-gedoe maar eens moest proberen. Dus zonder enige echte kampeerervaring ging ik op pad voor iets wat toen een enorme indruk zou maken.

Nu ruim vier maanden later was het tijd voor mijn trekking in Nepal. Met de positieve ervaring van Patagonië in het achterhoofd had ik er erg veel zin in! Alleen zoals ik eerder schreef voelde ik mij te slap voor Everest en dus was het op naar Annapurna Base Camp, ABC.

De eerste drie uur deden mij goed schrikken. Nog half wakker en net uit de taxi stak ik de straat over en zag ik een trap die mij in een uur tijd 500 meter hoger zou brengen. De trap voorbij werd het pad onverhard en werd het in twee uur tijd nog eens 500 meter klimmen. Dus in de eerste drie uur meteen 1000 hoogtemeters. Gelukkig was het daarna meteen weer 400 meter dalen.

Zo zouden eigenlijk bijna alle dagen zijn. Paar honderd meter omhoog, klein stukje naar beneden. En bijna overal trappen. Voor de mensen die denken dat dat fijn is: think again. Uiterst vermoeiend namelijk.

Toch is het nooit echt zwaar geweest. Maar wel erg mooi. Met name de dag dat wij, onderweg had ik een aantal leuke mensen ontmoet, naar ABC zouden gaan. De dag ervoor had namelijk een redelijk zware sneeuwstorm gewoed. Zo zwaar dat in de avond en nacht ervoor verschillende lawines te horen waren. Toch vonden wij dat wij het eindpunt moesten bereiken. Gezamenlijk met GPS en stok gingen wij op zoek naar het pad dat door de sneeuwstorm volledig was oversneeuwd. Feitelijk betekende dit niks anders dan twee stappen zetten, met de stok voelen waar het pad was, en weer twee stappen zetten. Vaak gokte iemand verkeerd en die stond dan tot zijn middel in de verse sneeuw. Gelukkig hebben wij goed werk geleverd, want de porters en gidsen na ons maakten allemaal gebruik van ons pad!

De weg naar beneden dezelfde dag was eigenlijk net iets bizarder. Het gevaar voor lawines werd door de opkomende zon alleen maar groter en ook kwam er weer een sneeuwstorm opzetten. Met de porters die ons voor bijrenden beseften wij dat we eigenlijk maar een ding te doen hadden: zo snel mogelijk naar beneden gaan en iedere mogelijkheid om een lawine te creëren te vermijden.

Nu bevind ik mij weer veilig en wel in Pokhara. Een paar dagen uitrusten. De nodige souvenirs kopen en dan op naar India voor drie weken. En dan… dan, na een kort bezoek aan Engeland, weer naar huis!

Location:Baidam Rd,Pokhara,Nepal

Mar
02
Filed Under (Uncategorized) by on 02-03-2011

Met mijn drie beste vrienden (toilet, toiletpapier, en zijn broertje: sheep too) binnen handbereik, schrijf ik dit blog. Eigenlijk was het mijn plan om vandaag of morgen naar Everest Base Camp te vertrekken. Maar ik ben helaas geen Hannibal Smith. Niet alle plannetjes komen together. Omdat ik mij na de afgelopen dagen niet helemaal fit genoeg voel ga ik een wat lichtere trek doen. De trek naar Annupurna Base Camp. Maar genoeg geklets over de gevolgen van wat mijn paraglide piloot als typical Asian talk omschreef.

De afgelopen twee weken, of eigenlijk tien dagen, waren mijn vader en broer in Nepal. En om de belangrijkste en leukste dingen niet te missen die in tien dagen passen, waren het tien dagen van rondscheuren. In tien dagen presteerden wij het om:
– 10 tempels te zien;
– 22 uur in de auto/bus te zitten;
– 60 pennen uit te delen;
– 118 potjes kaarten te spelen;
– tig potten thee te drinken (zelfs mijn vader);
– 2 olifanten te wassen;
– 0 tijgers te spotten;
– 4 knal oranje Ordina petjes uit te delen;
– een hartslag van 180 te halen door of te klimmen of door te paragliden;
– 1 kilo steak in 15 minuten op te eten;
– 1 rond-de-wereld-reiziger te ontmoeten;
– meer dan 60 Russen tegen het lijf te lopen.

Kortom: het waren tien mooie, maar ook te snelle dagen!

P.S. Foto’s uploaden lukt even niet. Hopelijk later!

Location:Baidam Rd,Pokhara,Nepal

Feb
26
Filed Under (Uncategorized) by on 26-02-2011

“If travelling was easy, you would have been a tourist, not a traveller.” Het is deze zin, of iets soortgelijks van deze strekking die ik een paar maanden geleden las in Chili. En hoe hard we toen ook moesten lachen om deze zin, hij klopt wel. En ik heb er ook regelmatig aan moeten denken.

Laat het duidelijk zijn dat het niet als klacht is bedoeld. Reizen is leuk. En ook de dingen die niet even soepel gaan horen erbij en maken het reizen, vaak achteraf, leuker. De eeuwige inefficiënties met betrekking tot werken of formulieren aanvragen, het bijna iedere dag opnieuw in- en uitpakken van een tas of, zo lijkt het, het continu onderhandelen over prijzen. Of wat iedereen overkomt: om 9.30 nog op een bus wachten die om 6.30 zou vertrekken.

Nepal, zoals ieder land, heeft ook zo zijn makken. Zo zijn blijkbaar voor het regelen van een langer visum voor Nepal vijf mensen nodig, het inleveren van een halve liter melk zet vier mensen aan het werk (en twintig mensen kijken toe), het aanvragen van een visum voor India minstens vijf dagen en vier uur wachten in een rij, en op de meest onverwachte plekken staan ineens tolhuisjes waar louche figuren tolgeld ontvangen.

Deze, in onze ogen, onnodige werkmethoden vragen geduld. En als je dat geduld hebt gevonden, en een beetje van de taal spreekt, is het eigenlijk niets anders dan grappig. Alles wat wij in onze samenleving onhandig, onpraktisch en vooral inefficiënt vinden is hier normaal en toch ook erg vermakelijk.

Waarom ik hier over schrijf? Omdat het ook heel simpel kan: afgelopen week was ik met mijn vader en broer in Chitwan, een van de nationale parken van Nepal. Ik had me voorgenomen om mij te laten wassen door de olifanten. Hier geen moeilijk gedoe: de eigenaar van de olifant vraagt of je erop wilt, jij vraagt een prijs, en je springt erop. Geen gedoe met kaartjes kopen via tig tussenmannen of het kopen van een permit bij iedere stop. Gewoon makkelijk. Geen gedoe. En nog erg grappig ook!

Olifantensafari


Een natte douche

Location:Baidam Rd,Pokhara,Nepal

Feb
18
Filed Under (Uncategorized) by on 18-02-2011

Ik ben weer terug in Kathmandu. Niet alleen de hoofdstad van het land, maar ook de hoofdstad van het massatoerisme in de Himalaya. Na twee maanden te hebben geleefd in rust, schone lucht en en weinig andere afleiding dan de dagelijkse stroomonderbrekingen (in mijn laatste week maximaal zes uur stroom per dag, voornamelijk ‘s nachts), is het hier toch wel iets anders. De vervuiling is immer aanwezig en er is mij al meer hasj aangeboden dan dat we in Nederland coffeeshops hebben. Gelukkig ga ik er voor wat betreft de stroom er op vooruit: acht uur stroom per dag, voornamelijk overdag!

Mijn laatste week in Rampur was goed. Met een sportweek (die vreemd genoeg werd afgesloten met een wedstrijdje snoepeten), de biertjes in het ‘geheim’, en de laatste paar dagen met mijn gastgezin. Het meest bijzondere was toch wel de afscheidsceremonie op de school. Dat de mensen hier van praten houden had ik volgens mij al gezegd. Maar na meerdere speeches kreeg ik een tika. Voor de mensen die denken dat dat altijd een klein puntje op je voorhoofd is: mis. Bekijk de foto en je weet genoeg. Het heeft mij drie keer wassen gekost om al het roods uit mijn kleren te krijgen.

Hetgeen wat mij het meest raakte kreeg ik van een van de boeddhistische docenten. Een traditionele witte sjaal voor een goede reis, maar ook een ketting van Buddha om mij te beschermen. Dat ik deze nog nodig zou hebben had ik op dat moment niet gedacht.

Ik had voor mijn vertrek naar Rampur namelijk al bedacht wat ik wilde doen als ik terugkwam: een bungeejump. Dus gisteren vertrok ik in al mijn enthousiasme naar een 160 meter hoge brug om er van af te springen. Idioot. Ik weet het. Het bijzondere was dat ik alles had afgedaan, behalve Buddha. En deze kwam net te voorschijn op het moment dat ik beneden werd opgevangen. Waar ik niks anders kon uitbrengen dan “fucking hell”, merkte een van de mannen droog op dat ik mij niet druk hoefde te maken, want Buddha was bij mij. Gelukkig maar.

En nog wat foto’s.

Location:Thamel Marg,Kathmandu,Nepal

Feb
13
Filed Under (Uncategorized) by on 13-02-2011

Samenvatting: kip slachten, losgeslagen buffel terughalen, stroomonderbrekingen, warm weer, grote politieke ontwikkelingen, afscheidsbiertje(s)

Met nog een paar dagen te gaan in Rampur schrijf ik dit blog. En het is met gemengde gevoelens dat ik terugkijk op de afgelopen maanden. Enerzijds was het een geweldige leerervaring en heeft het mij inspiratie en energie gegeven. Anderzijds heeft het enorm veel energie gekost en is mijn beeld van de mensheid een klein beetje minder positief geworden.

Wat toch wel fascinerend is hoe het leven als vrijwilliger is. Hoe het anders, maar toch ook gelijk is aan normaal reizen. Het is gelijk aan normaal reizen omdat je na twee maanden nog steeds overal wordt nagestaard omdat je blank en lang bent, de kinderen allemaal “one chocolate” of “one roepie” willen, en alle locals met je blijven praten omdat ze Engels willen oefenen of omdat ze gewoonweg geïnteresseerd zijn in mensen uit het rijke westen. Het is anders omdat je het leven van dichtbij meemaakt. Zonder mensen die je te dure busreizen, zwaarden of hasj willen aansmeren. Maar met de mensen die dagelijks moeten leven met stroomonderbrekingen, het oogsten of slachten van hun eigen eten, het terughalen van hun losgeslagen buffel, en moeten zien om te gaan met een land waar ze zeven maanden en twintig stemmingen nodig hebben om het eens te worden over een minister-president.

Voor wat betreft dat laatste heb ik nog geluk gehad. De afgelopen weken bevond ik mij in het relatief rijkere gedeelte van Nepal in een van de rijkere families van dit plaatsje. Hoewel je armoede ziet op minder dan vijf minuten lopen weet ik dat dit nog erg goed is in vergelijking met andere delen van het land of andere delen van de wereld.

Maar om het nog een beetje luchtig te houden. Met mijn slippers getatoeëerd op mijn voeten, en mijn kleren ranzig van alle stof, kijk ik uit naar een leuke laatste week. Een sportweek op school, af en toe een klein afscheidsbiertje (in het geheim met de andere vrijwilligers), en het afscheid nemen van mij gastgezin en mijn nieuwe vrienden. Het is goed geweest en op naar een korte tijd ‘echt’ reizen!

En nog wat foto’s van respectievelijk school picknick, de andere Engelse docent en kippen slachten!

Jan
24
Filed Under (Reisverhalen) by on 24-01-2011

Samenvatting: BEDANKT!, lang verhaal, kippen slachten, bomen omhakken, shitty business, nog steeds geen ochtendmens, koud, eten, eten, eten, en lesgeven.

Hopelijk gaat net nu toch eindelijk lukken. Na een vijftal pgingen om een blog te schrijven, over het algemeen verstoord door stroomstoringen of willekeurige openingstijden van het internetcafe, lijkt nu alles mee te zitten. Laat ik duidelijk zijn dat het hier komen al geen makkelijke opgave is. Op een minstens veertig jaar oude fiets is het niet prettig om 3 kilometer over onverharde wegen fietsen. Ik vraag me zelfs af of het nog mogelijk is om kinderen te krijgen. Maar dat terzijde.

Allereerst hartelijk bedankt voor de verjaardagssmsjes en -mailtjes. Erg fijn en leuk!

Het leven bevalt me hier goed. Het lesgeven is een uitdaging en het leven an sich (gastfamilie, vrijwilligers, stroom onderbrekingen, gat in de grond, koude douche, etc.) bevallen mij zeker. Ik moet zeggen dat ik mijn verblijf hier nu al als te kort kan omschrijven. Natuurlijk zijn er de tijdelijke downs en het missen van niet nader te noemen personen die mij naar huis doen verlangen, maar het is spannend, interessant en inspirerend.

Naast het lesgeven is het leven als vrijwilligers fascinerend. Enerzijds maak ik deel uit van een Nepalees gezin wat mij bewust(er) maakt van de cultuur en de mogelijkheid geeft om mijn Nepali te oefenen, maak ik anderzijds deel uit van een gemeenschap van vrijwilligers. Omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten trekken we veel met elkaar op en delen we ook veel van onze ervaringen.

Deze ervaringen en verhalen zijn over het algemeen in te delen in vier categorien: cultuur, (mogelijk geld)misbruik door en in de vrijwilligersorganisatie, gesteldheid van de darmen en eten. En vooral die laatste twee onderwerpen zijn een vast onderdeel van de gesprekken.

Het eten is hier namelijk ge-wel-dig. Ja, het is inderdaad tweemaal daags dhaal bhaat, maar de smaken zijn namelijk geweldig. En dat komt iet zozeer door de dhaal of de bhaat, maar voornamelijk door de tarkari. Tarkari zijn de groenten die we dagelijks bij het eten krijgen en vers van het land en met de meest geweldige curry’s zul je mij niet horen klagen over de smaak. Met name de manier waarop ze de aardappels bereiden kunnen wij als aardappeleters nog wat van leren. Ik heb goed opgelet en zal het zeker proberen te maken in Nederland.

Echter is er een keerzijde aan het geweldige eten. Laten we subtieel zeggen dat shit happens. Doordat alle vrijwillgers gewend zijn of waren aan een Westers eetpatroon heeft dit zijn effect op de darmen. Darnaast is hygiene voor de Nepali een ander begrip. En ook dat heeft zo zijn effecten. “How was your shit this morning?” is dan ook zeker geen rare vraag.

P.S. De vorige keer schreef ik dat het collegegeld in Nepal 30 euro per jaar zou zijn. Zoals alles in Nepal is double-check niet genoeg. De bedragen verschillen nu van 30 euro tot 360 euro per jaar. Overigens nog steeds niks..

Dec
30
Filed Under (Uncategorized) by on 30-12-2010

Van de week zat ik vlug een rekensommetje te maken. De uitkomst was dat ik voor een avondje uit eten gemakkelijk dertig euro uitgeef. Dertig euro staat grofweg gelijk aan 3.000 Nepalese Roepie. Dat is evenveel als het collegegeld om een meisje of jongen van twaalf jaar voor een jaar naar een private school te sturen. Dat bedrag maakt het verschil tussen studieboeken met of zonder spelfouten, het verschil tussen docenten die zich willen inspannen om de kinderen wél zelfstandig na te laten denken en het verschil tussen meer of geen speciale aandacht voor kinderen die niet of moeilijk kunnen lezen of schrijven.

Hoe moeilijk het voor mij ook was om in Nederland of zelfs in Kathmandu een voorstelling te maken van het lesgeven op een community college in Chitwan, zit ik er nu toch echt. De indrukken die de kinderen, docenten en school op mij achterlaten zijn enorm. Voornamelijk om de redenen die ik net noemde. Een aantal kleine voorbeelden:
– het meervoud van fish is hier fishes;
– their wordt schijnbaar geschreven als thier;
– vragen in de verleden tijd moeten in de tegenwoordige tijd worden beantwoord;
– zeker zes van de vijftig kinderen die ook daadwerkelijk naar school komen (dagelijkse opkomst < 50%) kunnen niet lezen of schrijven;
– de meeste kinderen durven geen fouten te maken of zelfstandig te handelen uit angst voor fysieke straffen door de docenten die zijn toegestaan.

Eén van de andere vrijwilligers, Markus, en ik hebben voorgenomen om ieder geval wat meer tijd te willen besteden aan de kinderen die niet of minder goed kunnen lezen of schrijven. Hopelijk lukt het ons om extra lessen voor ze in te ruimen zodat de basis een beetje op orde is.

O! Het leven is hier verder geweldig. De mensen zijn erg toegankelijk, mijn gastgezin is geweldig en mijn Nepalees gaat met sprongen vooruit. En naar ik begrijp is het weer hier met gemiddeld 25 graden overdag iets beter dan dat het nu in Nederland is. En hier is het ook winter! Gelukkig heb ik al wel wat foto's doorgekregen van het Nederlandse winterlandschap om daar niet te veel van te hoeven missen. Veel sterkte daar!

En voor de liefhebbers mijn Nepali telefoonnummer: +977 981 334 17 19. Verjaardagssms'jes zijn welkom. ;) Helaas kan ik niet terugsmsen.

Location:GairiKhet margh,Pokhara,Nepal